நனைகின்றது நதியின் கரை 3 (3)

‘அடுத்தது நம்ம ரூம்…ஐ மீன் இப்போ என் ரூம். என் ரூம்ல இருந்து பூட்டிக்கிற மாதிரிதான் இந்த கதவுக்கு லாட்ச் உண்டு…குழந்தை அவ ரூமை உள் பக்கமா பூட்டிக்க கூடாதேன்னு அப்டி செய்தது….

பட் இப்போ ஆள் வர சொல்லி உன் ரூம்ல இருந்து பூட்டிக்கிற மாதிரி லாக் ஃபிக்‌ஸ் செய்ய சொல்றேன்…. அதுவரைக்கும் என் ரூமை லாக் செய்து கீ உன்ட்ட தந்துடுறேன்…நீ டென்ஷன் இல்லாம தூங்கு…

மத்தபடி இன்டர்காம் இங்க இருக்குது…உன் மொபைலையும் பக்கத்துல வச்சுக்கோ….என்ன விஷயம்னாலும் ஒரு ரிங்கலா யாராவது வந்துடுவோம்… இரு வாரேன்…”

விளக்கமாக சொன்னவன் அவசரமாக வெளியே சென்றுவிட்டு மீண்டுமாக உள்ளே வந்தான்.

படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த சிறு மேஜை மீது  அந்த அழைப்பு மணியை வைத்தான். ஜஸ்ட் இதை ப்ரஸ் செய்தா கூட போதும் கண்டிப்பா வந்துடுவோம்….எனக்கு உன்னை தனியா விட…” என தொடங்கியவன் பேச்சை பாதியோடு நிறுத்திவிட்டு குழந்தையை சுகவிதா கையில் கொடுத்தான்.

அதோடு அவனது அறை சாவியையும். கையோடு அவளுக்கு இப்போதைக்கு தேவையான மாற்று உடையும் கொண்டு வந்திருந்தான்.

“எதுக்காகவும் டென்ஷன் ஆகாம இரு சுகவிமா எல்லாம் சரி ஆகிடும்…டேக் ரெஸ்ட்…..பால்குட்டிய பார்த்துக்க உனக்கு யாரும் வேணும்னா…”

அவன் பேச்சை பாதியில் இடை வெட்டினாள் சுகவிதா “ எங்க வீட்ல இருந்து யாராவது வேணும்….என் ஹெல்த் நார்மலா இருந்திருந்தா ஹயாவை நான் தனியா பார்த்திருப்பேன்…இப்போ எனக்கு அது முடியும்னு தோணலை….ஆனா உங்களை நம்பி…உங்க ஆட்களை நம்பி என்னால இவளை விட முடியாது…எனக்கு என் வீட்ல இருந்து யாராவது வேணும்….”

ஒரு கணம் அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்…”உங்க வீட்ல இருந்து வருவாங்கன்னா எனக்கு எந்த அப்ஜெக்ஷனும் இல்லைமா….” என்று வெகு இலகுவாக விட்டுகொடுத்தான்.

“உன் மொபைல்ல உன் பேரண்ட்ஸ் நம்பர் இருக்குதான? அவங்களை கூப்ட்டு பேசு…நம்பர் இல்லைனா நான் தாரேன்…”

“……….”

“வேற எதாவது வேணுமாடா…?”

“………….”

“சரி கிளம்புறேன்…..எதுனாலும் கூப்பிடு……பை ஹயாகுட்டிமா….” மனமில்லாமல் அவன் விடை பெறுவது சுகவிதாவிற்கு கண்ணில் பட்டாலும் கருத்தில் உறைத்தது அவனது பை தான்.

மகள் மறு நிமிடம் பை சொல்பவருடன் வெளிநடப்பு செய்ய துள்ளிக் கொண்டு போவாளே! அதோடு மறுத்தால் மனை ஆட்டும் படலம் அழுகையால் நிறைவேற்றப்படுமே…

சுகவியின் அருகில் மெத்தையில் அமர்ந்து தன்னை சுற்றி ஓடிய தாயின் ஒற்றை கையின் தங்க வளையல்களை பிடித்து இழுத்து ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்த குழந்தை இந்த பை வார்த்தையில் தன் தகப்பனை நிமிர்ந்து பார்த்து அள்ளும் புன்னகையுடன் இரு கை நீட்டுகிறது.

தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்ட வேறு செய்கிறாள். தூக்கு என்பதன் ஹயா மொழி அது.

“பை சொன்னா கூட வருவேன்னு அழுவா…ஏன் இப்ப சொல்லி தொலச்சீங்க…எனக்கு ரெஸ்ட் வேணும்…” வெடிக்கிறாள் சுகவிதா.

“ஹேய் கூல்…இவ்ளவுதான….”தன் மகளை  ஆசையாய் அள்ளிக் கொள்கிறான் கைகளில். அறைக்குள் சுற்றி ஒரு நடை. “இப்போ நீ பை சொல்லு சுகவி..”

“ பை ஹயாகுட்டி..”

தாயின் பை யில் இவளிடமாக தாவி வருகிறது ஹயா.

“பார்த்துக்கோ வெளிய லாஞ்ச்…இல்ல உள்ள பால்கனில ஒரு ரவ்ண்ட் கொண்டு போய்ட்டு வந்து வச்சுக்கோ..”

வெளியேறி விட்டான் அரண்.

இவள் வீட்டிலும் அவளது அப்பா அனவரதன் வெளியில் கிளம்பும் போது பார்த்துவிட்டால் ஹயா அழுவாள் தான். அவரும் கொஞ்சி முத்தமிட்டு மனமில்லாமல்தான் விட்டுச் செல்வார் பேத்தியை.

அவர் சென்ற வெகு நேரம் வரை அழுது கொண்டிருப்பாள் குழந்தை. இப்படி செய்திருக்கலாம் என்று அப்பொழுது ஒருவருக்கும் தோன்றியதில்லை.

ம்..சரியான ஃப்ராடு குடும்பம்ஏமாத்றதுல பி ஹெச் டி ….எரிச்சல் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது.

முதலில் இந்த புடவையை மாற்ற வேண்டும். குழந்தையை தன் அருகில் வைத்துக் கொண்டு எப்படி இது சாத்தியம்? கண்டிப்பாக இவளுக்கு குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்வதில் உதவிக்கு ஆள் வேண்டும். குறைந்த பட்சம் இவள் குளிக்கப் போகும் போதாவது விட்டுச்செல்ல நம்பிக்கையான ஒரு நபர் தேவை…

தன் மொபைலில் தன் தந்தையின் எண்ணை அழைத்தாள். சில பல ரிங்குகளுக்குப் பிறகும் இணைப்பை துண்டித்தாரே தவிர அவர் அதை ஏற்கவே இல்லை. ஏன்??????????

அதற்குள் அருகிலிருந்த மேஜை மீதிருந்த அழைப்பு மணியை படுக்கையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தை எடுக்க முயல அது நகர்ந்து கீழே போய் விழுகிறது.

“கின் கின் ன் ன்….” விழுந்த வேகத்தில் தரையோடு ஏற்பட்ட தள்ளு முள்ளுவில் சத்தமிடுகிறது அழைப்பு மணி. வேகமான காலடி சத்தத்துடன் வந்து கதவை தட்டும் மனிதனின் குரல் அரணுடையது…

“சுகவிமா….ஆர் யூ ஆல்ரைட்…?”

கடத்திச் செல்லப்பட்ட மகளுடைய அழைப்பை அத்தனை எளிதாக அசட்டை செய்யும் பாசக்கார தந்தை ஒரு புறம்.

கடத்திவரப்பட்டவளின் அறையிலிருந்து வரும் சிறு ஒலிக்கு விழுந்தடித்து ஓடி வரும் காமுகன் ஒரு புறம்…

நெற்றியை தாங்கி பிடித்தபடி அமர்ந்துவிட்டாள் சுகவிதா.

இதற்குள் பதறி பல கேள்விகள் கேட்டுவிட்டான் அரண்.

“சுகவி….சுகவிமா….ஆர் யூ ஆல் ரைட்…?

அடுத்த பக்கம்