நனைகின்றது நதியின் கரை 2 (3)

இப்பொழுது என்ன செய்ய வேண்டும்…? கத்தி ஆர்பாட்டம் செய்வதால் விட்டுவிட்டு போகிறவன் இவன் இல்லை…போன முறை இவள் கத்தி இருக்கிறாளே….அவன் விட்டது போல் தெரியவில்லையே…

குழந்தை இவளுக்கு வேண்டுமே….

அதே நேரம் அவன் மொபைல் சிணுங்கும் ஒலி…

“இதோ வந்துட்டு இருக்கேன்டா…சுகா வீட்ல இருந்து…”

“…….”

“இதுக்கு மேலல்லாம் வெயிட் செய்ய முடியாது என்னால…”

“…………………..”

“இல்ல….உன் பேரு இதுல வரக் கூடாது அதான்….”

“…………”

“அதுலாம் ஒன்னும் இல்ல….நான் ஆஸி டூர்க்கு இப்பவே ரெடி…”

“……….”

“சரி வா….நான் ஈசி ஆர் என்டராகுறேன்…..”

அழைப்பு முடியவும் அவன் இணைப்பை துண்டித்த நொடி குழந்தை சிணுங்க ஆரம்பித்து, நொடி நேரத்தில் அது பேரழுகையாய் விதம் மாறியது.

“ஹ…”

இவள் ஆரம்பிக்கும் முன் அவன் மகளை சமாதான படுத்த தொடங்கி இருந்தான். “ஹயா குட்டிமா….அழாதீங்கடா செல்லகுட்டி….” இதற்குள் அவசரமாக காரை சாலையின் ஓரத்தில் நிறுத்தினான்.

இவனுக்கு இந்தப் பெயர் எப்படி தெரியும்? இவளை அவ்வளவு கண்காணித்திருக்கிறானா? அதோடு தப்பி ஓடிக் கொண்டு இருக்கும்போது இப்படி இடையில் காரை நிறுத்துகிறான்….என்னை காப்பாத்த யாரும் வர மாட்டாங்களாமா? ஏன் நானே இப்போ இறங்கி ஓட மாட்டேனாமா?

இதற்குள் குழந்தையை எடுத்து மார்போடு சேர்த்து இடக்கையால் வாகாக ஏந்தியிருந்தான் அவன்.

“பசிக்குதாடா செல்ல புஜ்ஜு….அப்பா இப்ப எல்லாத்தையும் ரெடி பண்றேனே..” குழந்தை அழாதிருக்கும்படி மெல்லியதாக அவளை அசைத்தபடி வலக்கையால் அவன் எதையோ தேடுவது இவளுக்குப் புரிந்தது.

அவன் க்ளோவ் பாக்ஸிலிருந்து ஃபீடிங் பாட்டிலை எடுக்க, அவசரமாக தடுத்தாள் சுகவிதா. “இல்ல நான் தான் ஃபீட் பண்ணுவேன்…”

“நீ மெடிசின்ஸ் எடுத்துகிட்டு இருக்கிறதால செய்ய கூடாதோன்னு நினைச்சேன்…”

குழந்தையை அரவணைப்பாய் தூக்கி பின் சீட்டில் இருந்த இவளிடமாக நீட்டினான்.

பாய்ந்து அப்பினாள் மகள்.

ஆனால்…?

இதற்க்குள் கார் கதவை திறந்துவிட்டு இறங்கிவிட்டான் அவன்.

“முடிஞ்சதும் சொல்லு…பக்கத்துல தான் இருக்கேன்…”

இடப்புறமாக காரை ஒட்டி அவன் நிற்பது எட்டிப் பார்த்த இவளுக்கு தெரிகின்றது.

பிறர் கவனத்தை கவராமல் இருக்க அவன் முயல்வது புரிகின்றது.

இந்நேரம் இவள் குழந்தையுடன் இறங்கி ஓடிவிட்டால்….

பசியில் மடியில் தவிக்கும் குழந்தை….

குழந்தைக்கு உணவூட்ட முடிவு செய்தாள் சுகவிதா.

கரைந்தன மணி துளிகள். குழந்தை அமைதிப்பட இவள் மனதில் திடம் பெற்ற திட்ட அலைகள்.

மீண்டுமாய் வெளியில் நின்ற அவனை நோட்டமிட்டாள். அவன் முகம் முன்னிருந்த சாலை நோக்கி இருந்தது

பின்னால் இருந்த இவளை அவன் பார்க்கவில்லை. மெல்ல வலப்புற கதவை திறந்தாள். குழந்தையுடன் சாலையில் இறங்கி ஓட ஆரம்பித்தாள்.

“ஹேய்….சுகவிமா…” அவன் இவள் தப்பிப்பதை உணர்ந்து துரத்த தொடங்குகிறான் என புரிகின்றது…

“பார்த்துமா…ப்ளீஸ்….ஹேய் ஸ்டாப் ஸ்டாப்…” இவளுக்கு பின் இருந்தவன் இவளுக்கு முன் அசுரவேகத்தில் வந்த அந்த காருக்கு முன்பாக…..

சட்டென மனதில் மின்னலாய் அந்த காட்சி….

இப்படித்தான் யாரோ இவளை துரத்துகிறார்கள். இவள் காரில் இருக்கிறாள். துரத்துபவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க இவள் கால் ஆக்‌சிலேட்டரில்….ரியர்வியூவில் பின் பகுதியை கண்காணிக்கிறது இவள் கண்கள் பரபரப்புடன்.

முன்னோக்கி பறக்கிறது அவளது கார்…

இவள் உணர்ந்து பார்வையை ரியர்வியூவிலிருந்து எடுத்து முன் பதிக்க நினைத்த நொடி….இவள் புறமாக ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்டம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்……….க்க்ரீஈஈஈஈஈஈஈச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்

அவ்வளவுதான் அந்த ஞாபகத்தில் இப்பொழுதும் உடலெல்லாம் பதறுகிறது….சட்டென உடல் வியர்வை கடலுக்குள்….கால்கள் மெழுகாய் …துணியாய்…ஐயோ….குழந்தையோட விழப்போறேன்….”ஜீசஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்……..”

நாற்புறமும் வந்து சூழ்ந்தான் அவன்.

அரணின் இறுகிய அணைப்புக்குள் அவள். நடுங்கிய அவள் உடல் இரும்பான அவன் ஸ்பரிசத்திற்குள்….

க்ரீஈஈஈஈச்…..

“லூசா நீ ….அறிவில்ல….இப்டித்தான் பின்னால பார்துகிட்டே…” யாரோ கத்த

வீல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல் என்று வீலிடுகிறாள்…தாய்க்கும் தந்தைக்கும் நடுவில் இருந்த குழந்தை….

“சுத்தம்….இதுல கைல குழந்தை வேற….….”

அரண் கத்திக் கொண்டிருந்த அந்த நபரை திரும்பிப் பார்த்தான்.

‘அரண் சார்….நீங்களா சார்….ஐயோ நான் உங்க க்ரேட் ஃபான் சார்….” அவசரமாக அவர் காரை ஓரத்தில் நிறுத்திவிட்டு இறங்குவது தெரிந்தது. அரணைவிட்டு விலகி சுற்றிலுமாக பார்த்தாள் சுகவிதா. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிலரின் ஆராயும் பார்வை. அடையாளம் புரிந்து அவர்கள் வந்தால்…?

தங்கள் காரை நோக்கி திரும்பி நடந்தாள். அவள் ஏறியதும் அவள் புறக் கதவை அடைத்து விட்டு, அரணும் வேகமாக வந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். கார் கிளம்பி சாலையின் போக்குவரத்தில் கலந்தது.

“அரண் சார்….”

இவள் அழைப்பில் ஒருமுறை குலுங்கி சீரானது இவர்களது கார்.

“தயவு செய்து அப்டி கூப்டாத சுகவிமா…”

“அப்ப ஹயாவோட அப்பான்னு கூப்டுறேன்…”

“அரண்ணு கூப்டேன் ப்ளீஸ்…”

“சரி…எதோ ஒன்னு…..நீங்க என்ன தான் என்னை இழுத்து பிடிச்சு கொண்டு போனாலும்…..நான் திரும்பி எங்கப்பாட்டதான் போவேன்….இழுத்து கொண்டு போய் அடைக்கிறதுக்கு நான் ஒன்னும் ஆடு மாடு கிடையாது…ஐ’ல் கால் த போலீஸ்….”

“ஓகே….உனக்கு அப்பா கூட தான் இருக்கனும்னு தோணிச்சுன்னா  இட்ஸ் ஓகே…”காரை யூ டர்ன் செய்தான்…..

”பட் நானும் கூட அங்க தான் இருப்பேன்…..என் சுகவியோட அப்பாட்ட நான் சண்டை போட கூடாதேன்னு தான் உன்னை இப்டி கூட்டிட்டு வந்தேன்….”

ஹான்..? ”அங்க எதுக்கு நீங்க..?”

“நீ எங்க இருக்கியோ அங்க தான் நானும் இருப்பேன்….யு ஆர் மை வைஃப்…..ஹயா நம்ம குழந்தை…”

“…………”

“சொல்லு இப்போ எங்க போகனும்…..? நம்ம வீட்டுக்கா? உங்க அப்பா வீட்டுக்கா? சிக்னல்ல நிக்றோம்…சீக்ரம் சொல்லு டர்ன் செய்ய வசதியா இருக்கும்…”

விக்கித்துப் போய் விழித்தாள் சுகவிதா. இவன் சொல்வது போல் அப்பா வீட்டில் வந்து அமர்ந்து கொண்டு ஒவ்வொன்றிற்கும் சண்டையிட்டான் என்றால்?

அல்லது குழந்தை என்னுடையது….மன நிலை சரி இல்லாத மனைவியால் பார்த்துக் கொள்ள முடியாது என வழக்கு தொடர்ந்தானானால்?

பதறிப் போனாள்.

யோசித்துக் கொண்டே நிமிர்ந்து பார்த்தவளுக்கு எதிரில் இருந்த விளம்பர ஹோர்டிங் கண்ணில் பட்டது.

ஒரு கையில் கரண்டியுடன் நின்ற புடவை கட்டிய இல்லத்தரசி மறுகையால் டிப் டாப் உடை அணிந்து டை கட்டி இருந்த கணவனின் டையை பிடித்து இழுப்பது போலவும் அவன் இவள் பின் வருவது போலவும்…

மசலா பொடிக்கான விளம்பரம்….அந்த பொடி பயன்படுத்தி செய்யும் சமையல் மூலம் வீட்டிலிருந்தே கணவனை ஆளலாம் என்றது அவ்விளம்பரம்.

முடிவு செய்துவிட்டாள் சுகவிதா என்ன செய்ய வேண்டும் என. வெளியே போய் ஒதுங்கி இருக்கிறேன் என்று சொன்னாலும் விட மாட்டேன் என மிரட்டும் இவ்வில்லனை வீட்டுக்குள்லிருந்து வெளுத்து வாங்க வேண்டும்…

இரு வாரேன்….உன்னை கவனிக்க வேண்டிய விதத்துல கவனிச்சுகிடுறேன்

“உங்க வீட்டுக்கு போங்க…”

“நம்ம வீட்டுக்கு..” சிக்னலில் யூ டர்ன் எடுத்து திரும்பவுமாக அவன் வீட்டை நோக்கி பயணம்….

அடுத்த பக்கம்