என்னைத் தந்தேன் வேரோடு 7 (3)

“நீ இப்ப செலவுக்கு என்ன பண்றன்னு தெரியலை, அம்மா கூடயும் நீ இல்லதான? எனக்கு பாட்டி கொடுத்த பணம் இருக்குது, அதை நீ வச்சிக்கோ, ப்ளீஸ் வேண்டாம்னு மட்டும் சொல்லிடாத, அதோட என் ப்ராப்பர்ட்டியையும் விக்றதுக்கு அரேஞ் செய்தா…”

வேரி இப்பொழுது கவினின் முகத்தைப் பார்த்துக் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள்.

சின்னதாய் சிந்திய ஒரு புன்னகையுடன் அவளைப் ஒரு நொடி பார்த்தவன் மீண்டுமாக தன் லாப் டாப்பிற்குள் குனிந்து கொண்டான் அவள் கணவன்.

கவின் எப்படி எடுத்துக் கொள்வான் என வேரி கலங்கி இருக்க, அது தாக்கியதோ மிர்னாவை.

பாட்டி வீட்டிலிருக்கும் வரை வேரி இவளிடம் பேசகூட மாட்டாள் என்று சொல்லிவிடலாம். அந்த அளவிற்கு இவளை ஒதுக்குவாள்.

பாட்டியுமே வேரியின் பாட்டியாகதான் இவளுக்கு தோன்றும். இவள் பாட்டியாக இவள் உணர முடிந்ததே இல்லை.

மரணத்திற்கு முன்பாக தன் சொத்தனைத்தையும் தன்னிடிடத்திலிருந்த பணத்தின் பெரும் பங்கையும் வேரிக்கும், எதனாலோ ஒரு பங்கை இவளுக்கும் என பாட்டி பிரித்து கொடுத்துவிட்டு போனார்.

வேரிக்கு எவ்வளவு பணம் சென்றிருக்கிறது என்றே இவளுக்கு தெரியாது. ஆனால் அதை பற்றி வருத்தமும் இவளுக்கு இல்லை. இருப்பினும் அப்படி இருந்த வேரி இன்று இப்படி சொல்வதானால்?

“உன் அக்கவ்ண்ட் நம்பர் கொடு, நான் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ணிடுறேன், ப்ளீஸ்”

வேரியின் வார்த்தையில் சுயநிலைக்கு வந்தவள்,

”ஹேய் பெரிய மனுஷி, கல்யாணம் ஆகிட்டுன்ன உடனே, நீ ரொம்ப பெரியாளாகிட்டியோ? இதெல்லாம் நாங்க பார்த்துகிடுறோம், ஒழுங்கா உன் வீட்டுகாரரை கவனிக்கிற வேலைய மட்டும் பாரு” அக்காவாய் மிர்னா சொல்ல,

“ஐயோ, நான் பெரிய ஆளு அதனால தாரேன்லாம்  இல்ல” இவள் பதில் தங்கைக்கு அப்படி புரிய

“ஏய் வேரு, ஏன் எல்லாத்துக்கும் இப்படி டென்ஷனாகிற? உன்னை நான் தப்பால்லாம் நினைக்கல,

கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உன் பணம் கவின் பணம்னு எதுவும் தனியா கிடையாது, அதனால எதுனாலும் நீங்க ரெண்டு பேருமா ப்ளான் செய்து உங்களுக்கும் உங்க ஃபமிலிக்கும் எது நல்லதோ அதை செய்ங்க,

அதோட பாட்டி உனக்குன்னு குடுத்தது, உனக்கும் உன் தலமுறைக்கும் ப்ரயோஜனபட்டாத்தான் ஆசீர்வாதம், நான் எடுத்துகிட்டா அது தப்பு, என்னை பத்தி கவலை படாத,  எப்படியும் ஸ்பான்சர் கிடைக்கும்”

மலங்க விழித்தாள் வேரி. மிர்னாவை எப்படி சம்மதிக்க வைக்க?

அவளிடமிருந்து மொபைலை வாங்கினான் கவின்.

“.ஹாய் மிர்னா, ஐம் கவின் ஹியர்”

அவ்வளவுதான் மொபைலை வியனிடம் கொடுத்துவிட்டு கார் ஜன்னல் வழியாக வெளியே வேடிக்கை பார்க்க தொடங்கினாள் மிர்னா.

ஒன்றும் புரியாமல் ஒரு நொடி பார்த்த வியன் தன் அண்ணனிடம் சிறிது பேசிவிட்டு இணைப்பை துண்டித்தான்.

இவனை ஏற்றுக்கொண்ட மிர்னா கவினை புறக்கணிப்பதென்ன??

அவள் மொத்த உரையாடலையும் திரும்பவுமாய் நினைத்துப் பார்த்தவனுக்கு எதோ புரிந்தது போல் இருந்தது.

வெளிப்புறம் நோக்கி திரும்பி இருந்த அவள் முகத்தின் பக்கவாட்டு தோற்றத்தைப் பார்த்தான்.

எதோ ஒரு அமைதி அதில். இனம் புரியா மலர்ச்சியும் கூட.

தன் மொபைலில் தன் தோழி வென்யாவை அழைத்து பேசத் தொடங்கி இருந்தாள் மிர்னா.

அவள் முகம் வெளிப்புறம் பார்த்து திரும்பி இருக்க அவளது இடக்கை வியனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில் கார் சீட்டில்.

அந்த கையின் மேல் பதிந்தது வியனின் பார்வை.

ஒல்லியாய் நீண்ட விரல்கள். அவ்விரலில் அவன் அணிய போகும் மோதிரம் ஞாபகம் வந்தது. இப்பொழுதே அந்த கையை எடுத்து தன் கைக்குள் வைத்துக்கொள்ளும் ஆசை அவனுள்.

அவள் இன்று பாரை தவறின்றி தாண்டும் வரை அவன் உணர்ந்த அழுத்தமும் அந்நேரம் அவள் எப்படி உணர்ந்தாளோ என்று அவன் நினைத்ததும்,

அவள் தாண்டி முடித்தவுடன் ஓடிச்சென்று அவளை அணைக்க வேண்டும் என்று தோன்றிய எண்ணமும் ஞாபகம் வந்தது. காமமோ இச்சையோ அதில் துளியும் இல்லை,. ஆனால் இதற்கு கூட உரிமை இல்லாமல்,

அவள் முட்டை கண்களால் இவன் காதலை அறிய கெஞ்சும் தருணங்கள் மனதில் ஊர்வலம் வர

பாவம் என் எம்.எச், என்னைத்தவிர இப்போ அவளுக்கு யார் இருக்கா? நானும் அவள நோக வைக்கிறனோ? பேசாமல் அவட்ட விஷயத்தை சொல்லிட்டா என்ன?

அடுத்த பக்கம்