என்னைத் தந்தேன் வேரோடு 4 (5)

திர்ந்துதான் போனான் கவின். இவ்வளவு பிடிவாதமா? இவள் ப்ரச்சனைதான் என்ன? அவள் நிலை புரியாமல் வருத்திவிட்டேனோ? அவள் கேட்டது போல் பிரிந்து இருக்க அனுமதித்தால் புரிதல் உருவாவது எப்போது?

ஆனாலும் ஒரு ஓரத்தில் மனதில் அவள் மேல் மரியாதையும் கூடுகிறது. கத்தாமல் கதறாமல் என்ன வகை போர் முறை இது?

ஒருவன் உன்னை ஒரு மைல் தூரம் வரப் பலவந்தம் பண்ணினால், அவனோடு இரண்டு மைல் தூரம் போ என்பது இதைத்தானோ?

எழுந்து அவளிடம் சென்றான். அவன் எழுந்து வருவதைப் பார்த்தவள் வேகமாக எழுந்து கொண்டாள்.

“குல்ஸ்”

“இப்படில்லாம் கூப்டாதீங்க” அவன் பேச்சை ஆரம்பிக்கவும் வெட்டினாள்.

“வேரி தான் பிடிச்சிருக்கா? சரி உனக்கு பிடிச்ச மாதிரியே கூப்பிடுறேன்”

முறைத்தாள்.

“இப்போ உங்களுக்கு என்ன வேணும்?”

“ஹஸ்பண்டுக்கு வைஃப்ட்ட என்ன வேணும்?” கேட்ட அவன் இதழ் கடையில் ஒரு குறும்பு நகை.

சட்டென பதறி பின்னிட்டாள் பெண்.

நேற்று அவள் விழுந்த ஞாபகத்தில் வேகமாக அவளை இடையோடு வளைத்துப் பிடித்தான்  அவன்.

அவளது வலக் கை எப்போது உயர்ந்தது அவன் கன்னம் நோக்கி என அவளுக்கே தெரியவில்லை. ஆனால் அதை தன் இடக் கையால் தடுத்து பிடித்திருந்தான் அவன்.

அவன் கையிலிருந்து தன் கையை உருவ முழு கவனமாய் போராடி தோற்றவள், தற்காலிகமாக அதை நிறுத்திவிட்டு கத்தினாள்.

“கட்டாயம தூங்க கூடாதுன்னு நைட் எல்லாம் உங்கள யாராவது உட்கார வச்சா, அப்ப தெரியும்,

என்னை ஏன் இப்படி பாடா படுத்துறீங்க, முட்டாள், முழு முட்டாள்.”

அவளை பிடித்திருந்த பிடிகளை விலக்கியவன் அங்கிருந்து அகன்று சென்றான்.

அறையின் ஓரத்திலிருந்த மேஜையில் எதையோ குடைந்தவன் கையில் ஒரு ஸ்டீல் ரூலரோடு வந்தான்.

“இந்தா பிடி ,என்னை அடிக்கிறதுதான் சரியான தண்டனைனா இதால அடி, உன் கையாவது வலிக்காம இருக்கும்”  அவள் கையில் ரூலரை திணித்துவிட்டு அவளிடம் அடி வாங்க வாகாக நின்றான்.

அதிர்ந்து போய்ப் பார்த்தாள் வேரி.

அடுத்து என்ன செய்வது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. இவன் திட்டம்தான் என்ன? ஆனாலும் இவள் அவனை நோக்கி கை உயர்த்தி இருக்க கூடாதோ? குற்றமனசு உறுத்த

“என்ன ஏன் கல்யாணம் செய்தீங்க?” கொதிப்பும் அழுகையுமாக வெடித்தாள். தூரப் போய் கலீரென்ற சத்தத்துடன் விழுந்தது ரூலர்.

“அதை இப்போ நான் சொன்னாலும் உனக்குப் புரியாது” இப்படி வந்தது கவினின் பதில்.

“நான் ஒன்னும் தமிழ் கூட தெரியாத முட்டாள் கிடையாது” இன்னுமே இவள் வெடிக்க,

“ஆனா நான் முழு முட்டாளாச்சே, உனக்கு புரியும்படியா எனக்கு சொல்லத் தெரியாது” திருப்பினான் அவன்.

அடி வாங்கியது போல் இருந்தது அவளுக்கு.

“இன்னைக்கு மட்டும் பகல்ல ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோ, நாளைல இருந்து நீயும் நம்ம ஆபிஸ் வரனும், இந்த முழு முட்டாள் தனியா கவனிச்சா தொழில் நிலமை என்ன ஆகிறது?” அழுத்தமாக அவளிடம் சொல்லிவிட்டு அறை வாசலை நோக்கி நடந்தவன்

“இன்னொரு விஷயம், உலகத்தில உள்ளவங்க எல்லோரும் நம்மபத்தி என்ன நினைப்பாங்கன்னு கவலைப்பட தேவையில்ல, ஆனா நம்ம வேலைகாரங்க நம்ம மதிக்கிறது நமக்கு அவசியம்,

அப்பதான் நம்மட்ட ஒழுங்கா நடந்துப்பாங்கங்கிறது என் அபிப்ராயம்

,சரின்னு பட்டா நம்ம விஷயம் நமக்குள்ள, இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள இருக்கிற மாதிரி பாத்துக்கோ, இல்ல இந்த முட்டாள் சொல்றத நான் என்ன கேட்கிறதுன்னு நினைச்சா, உன் இஷ்டம்”

நின்று சொல்லிவிட்டு அறைக் கதவை திறந்து கொண்டு சென்றுவிட்டான்.

கோபமாக சொல்லி இருந்தால் ஒருவேளை இவ்வளவாக உறுத்தாதோ? அமைதியாக அவன் சொல்லிவிட்டு செல்ல ஆடிப் போனது அவள் மென் உள்ளம்.

சென்று கதவை உட்தாளிட்டாள் வேரி.

நான் மட்டுமா உன்னை கல்யாணம் செய்தேன், நீயும் தானேன்னு இவன் ஏன் கேட்கலை?

தூங்க படுத்தவளின் மனதில் அலையாடிய அக் கேள்வி தூக்கத்தில் தொலைந்தது.

தொடரும்…

One comment

Leave a Reply