என்னைத் தந்தேன் வேரோடு 3 (6)

திருநெல்வேலி என்று சொன்னானே தவிர அதையும் தாண்டி சில கிலோ மீட்டர் பயணம் செய்த பின்பே அவன் வீடு காணக் கிடைத்தது.

இரவு மணி பண்னிரெண்டை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அத்தனை மணிக்கும் வரவேற்க காத்திருந்தனர் சில வேலையாட்கள்.

“நீங்க போய் படுங்க நாளைக்கு பார்த்துக்கலாம்” அவர்களிடம் சொல்லியபடியே,

‘வா’ என இவளுக்கு தலையால் சைகை மட்டும் காண்பித்து முன் சென்றான்.

அவனைத் தொடர்ந்து அவன் பின் சென்றவள்,  அவன் தன் அறைக்கதவை திறக்கவும்,  சுற்று முற்றும் பார்த்துவிட்டு வேலைக்காரர்கள் இல்லை என உறுதி ஆனதும்,

“எனக்கு வேற ரூம் வேணும்” என்றாள் சிறு குரலில்,

“காலையில எல்லாரும் இதே வீட்டில தான் இருப்பாங்க” என்ற அவன் குரலில் கேலி இருந்ததோ?

“பிரவாயில்ல, எனக்கு தனி ரூம் வேணும்”

“குல்ஸ் நீ பயபட ஒன்னும் இல்ல,  தூங்கதான்டா போறோம், தேவையில்லாம சீன் கிரியேட் செய்யாத”

அடக்கிய குறும்புடன் அவன் சொல்லிவிட்டு உள் செல்ல, வேறு வழி இன்றி அவனைப் பின் தொடர்ந்தவள் அறையிலிருந்த சிறு ஸோபாவில் சென்று அமர்ந்தாள்.

அவன் குளித்து உடை மாற்றி வரும் வரையுமே அவள் அசையவில்லை.

ரவு நேர உடையில் தலையை துவட்டிய படி அவன் வருவதைப் பார்க்கவும் பக்கென்றது பெண் மனது.

அடி வயிற்றில் தொடங்கிய கிலேசம்,  இவள் கண்களில் பாய,  பார்வையை அவனை விட்டு திருப்பிக் கொண்டாள்.

ஒரு ராட்சசனுடன் நான். அறிவு அலற,  அதரங்கள் காய,  இதய துடிப்பு தாறுமாறாய் எகிறியது.

கண்களை இறுக்க மூடிக் கொண்டாள்.

இவள் முகத்துக்கு வெகு அருகில் அவன் முகம் உணர்ந்தாள். காரில் இவளை நோக்கி குனிந்தானே அது போல்.

இவள் மூச்சு நின்றது. அவன் மூச்சு காற்று இவள் இதழ் வருடுவதை உணர முடிந்தது.

அடுத்து? தன்னிலை மறந்து துள்ளி எழுந்தவள்,  எழுந்த வேகத்தில் தடுமாறி கால் சரிய தரையில் விழுந்தாள்.

“ஹேய்,  என்னாச்சு குல்ஸ்?” சற்று தொலைவில் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தவன் வேகமாக எழுந்து ஓடிவந்தான்.

சே! வெறும் ப்ரம்மை.

இதற்குள் இவளருகில் வந்திருந்தவன் குனிந்து அவள் எழும்ப உதவி செய்தான் என சொல்வதைவிட அள்ளி எடுத்தான் என்ற விதமாக தூக்கி நிறுத்தினான்.

உண்மையில் இப்பொழுது இவள் அருகில் அவன் முகம் மட்டுமல்ல மொத்த கவினுமே தான்.

ஆனால் இவள் கற்பனையில் பயந்தது போல் அங்கு காமமோ தாபமோ துளியும் இல்லை.

பார்க்கும் இடத்தில் எல்லாம் அவன் முகம் முழுவதிலும் அத்தனை அணுவிலும் பரவி இருந்தது பாசம். அவள் தன் பாட்டியிடம் இதை உணர்ந்ததுண்டு.

பாசம் அதோடு சேர்ந்த ஒருவித இயலாமை கலந்த தவிப்பு அவனிடம். அவன் கண்களில் கரைந்தாள். இவனின் இந்த நேசம் நிஜமா?

இவன் உண்மையில் எதற்காக இவளை திருமணம் செய்தான்? அதுவும் இவள் சகோதரியை மணக்க இருந்தவன்?

அம்மா சொன்னது ஞாபகம் வர,

சட்டென உண்மை உறைக்க அவனை தள்ளிவிட்டு விலகிப்போனாள்.

குளியலறைக்குள் நுழைந்து கொண்டாள்.

முகம் கழுவி மீண்டும் சோஃபாவில் வந்து சாய்ந்தாள் வேரி.

காலோ என்னை  நீட்டி படுத்து தூங்கேன் எனக் கெஞ்சியது. ஆனாலும் அரண்டு போய் அமர்ந்திருந்தாள்.

இவள் முகம் பார்த்தவன்,  இன்டர்காமில் அவளுக்கு பால் கொண்டு வர செய்தான்.

வேலைக்காரப் பெண் கதவை தட்ட குவளை உள் வருமளவு கதவை திறந்தவன் பால் குவளையை பெற்றுக் கொண்டு கதவை மூடினான்.

“வெறும் வயிற்றோட படுக்காத,  குடிச்சிட்டு தூங்கு” அவள் முன் பாலை வைத்துவிட்டு மற்ற விளக்குகளை அணைத்தான்.

“கட்டில் ரொம்பவும் பெரிசு,  தயவு செய்து படு”

இரவு விளக்கை மட்டும் எரியவிட்டு அவன் படுக்க அசையாமல் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.

விடியும் வரையும் அவள் விழி மூடவும் இல்லை, உடல் சாய்க்கவும் இல்லை.

காலையில் கோபமும்,  சோர்வுமாக அவள் விழித்து அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட கவின் அதிர்ந்துதான் போனான்.

தான் நினைத்த அளவிற்கு விஷயம் சிறியது இல்லையோ எனத் தோன்றுகிறது அவனுக்கு.

தொடரும்…

Advertisements

Leave a Reply