என்னைத் தந்தேன் வேரொடு 2 (4)

றையில் வாக்கு வாதம் கடுமையாக நடந்து கொண்டிருந்தது. யார் குரல் ஓங்கி ஒலித்திருக்கும் என உங்களுக்கு இதற்குள் புரிந்திருக்கும்.

“உங்க ரெண்டாவது பொண்ண வரச்சொல்லுங்க, ஐ’ல் மேரி ஹெர்” சத்தமாக அறிவித்தான் கவின். ஸ்தம்பித்தது சபை ஒரு நிமிடம்.

“நோ கவின், இவங்க கட்டாயத்துக்காக…”

அவன் தந்தை மனோகரன் மறுக்கத் தொடங்க

“இல்லப்பா, எந்த கட்டாயமும் இல்ல, பட் ஐ’வ் டிசைடட்”

சில பல கசமுசாக்களுக்கு பின் ஒருவாறு திருமணம்.

மண அறைக்கு  தங்க நிற புடவை அதில் தாமரை வர்ண பார்டர். அதற்கேற்ற கற்களுமாக படோபடமான உடை, நகைக் கடையை தோற்கடிக்கும் நகை என வந்து சேர்ந்தாள் மணப்பெண் .

உருவத்தில் இன்னொரு மிர்னா.

மிர்னாவின் ட்வின் சிஸ்டர்.

வெள்ளை நெட்டால் முக்காடிட்டு மறைக்கபட்டிருந்த முகத்தில் மகிழ்ச்சியைத் தவிர அனைத்து உணர்வுகளும் இடம்பிடித்திருந்தன.

முறைப்படி அத்தனை விருந்தினர்களும் எழுந்து நிற்க அந்த ஹாலுக்குள் அவள் தன் தந்தையுடன் நுழைய, திரும்பிப் பார்த்த கவின் அவளை நோக்கிச் சென்று அவள் கைபற்றி  மணமேடைக்கு அழைத்துச்சென்றான்.

திருமண உடன்படிக்கை. இருவரும் சம்மதிக்க, இப்பொழுது அவள் திருமதி. வேரி கே.சத்யா.

உடன்படிக்கை முடிந்து முறைப்படி அவளை மண அரங்கத்தை விட்டு கை பிடித்தபடி வெளியே அழைத்துச் சென்றவன் மணமகளின் அறையை நோக்கி நடந்தான்.

அவனோடு அவளும். மௌனமாயிருந்தது உதடுகள் மட்டுமே.

அறைக்குள் அவனோடு நுழைந்தவளுக்கு அவன் அங்கிருந்த சோஃபாவை காண்பிக்க சென்று அமர்ந்தாள் வேரி.

“நமக்கு மேரேஜ் ஆயிட்டுது” அறிவிப்பு போல் வந்தது கவினின் வார்த்தைகள்.

இதற்குள் அறைக்குள் அனுமதியின்றி உள்ளே வந்தனர் அவளது பெற்றோர்.

அறையை விட்டு, அவளை விட்டு வெளியேறினான் அவன்.

“மாப்பிள்ள“  வேரியின் பெற்றோரின் அழைப்பு காற்றோடு கரைந்தது.

மிரண்டு போய் பார்த்தாள் வேரி.

தன் காரை எடுத்துக்கொண்டு பறந்தான் கவின்.

பழி வாங்கிவிட்டான். இவள் குடும்பத்தால் அவனுக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்திற்கு, இவள் அம்மாவின் அத்து மீறிய கொத்தும் வார்த்தைக்ளுக்கு பதில் செய்துவிட்டான்.

அவன் புத்திசாலி. இவள் பலியாடு.

விக்கித்து நின்றாள் புது மணப் பெண்.

“பி.கே வ? அப்படின்னா?” கேட்டான் வியன்.

ஆங், அதெல்லாம் உங்கட்ட சொல்லிட்டுதான் வேற வேலை பார்ப்போம், போங்க போங்க போய் வேலையப் பாருங்க”

சிறு சிரிப்புடன் அவளைப் பார்த்த வியன் பாறையில் நகரத் தொடங்கினான்.

ஷோ ஸ்டாப்பர இப்படி செருப்பில்லாம நடக்க வச்சிட்டியேடா பிகே,

அந்த செங்குத்து மலையில் பல்லியாய் அப்பி, காலுக்கு கீழ் ஒடிய 15 செமீ அகல குறுக்கு பாறையில் மெல்ல மெல்ல அவன் கால் வைத்த இடத்தில் கால் வைத்து,

அந்த மலையில் அவன் கை பற்றிய இடத்தில் கை பற்றி, அவன் நகர நகர ஒவ்வொரு அடியாய் நகர்ந்து முன்னேற முன்னேற…

குளிரில் அவள் வெற்று பாதங்கள் மரக்கட்டை போல உணர்விளக்கத் தொடங்கின.

அடுத்த நொடி அவள் பின் பாதுகாப்பு கவசம் போல் படர்ந்தான் வியன்.

இப்பொழுதும் இவள் சுவற்றில் பல்லியின் நிலைதான் கொண்டிருந்தாலும், இவளது இரண்டு கைகளும் அவன் கைகளுக்கு நடுவில். அதே போல் இவள் பாதங்கள் அவன் பாதங்களுக்கு நடுவில்.

முழு உடலோ இவளுக்கு நேர் பின்னாக அவன்.

அவன் அவளை சூழ்ந்திருப்பதை உணர முடிந்தது. ஆனால் கண்ணியச்சூழல்.

ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இவள் பாதங்களை தன் பாதங்கள் மேல் ஏற்றினான். மெல்ல மெல்ல நகர தொடங்கினான். இப்பொழுது இவளை சுமந்து கொண்டு அவன் நகர்ந்தான்.

வாலிப ஆணின் தொடுகை, அவனது சரீரத்தின் அருகாமை, இரவும் குளிரும் நிலவும் ஒரு இளம் பெண்ணின் மனதில் எதையெல்லாம் ஏற்படுத்த முடியும் என உலகம் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறதோ அது எதையும் மிர்னாவிடம் ஏற்படுத்தவில்லை வியனின் இச்செயல்.

பயம், வெறுப்பு, காதல், ஆசை இப்படி எதையும் கொண்டு வரவில்லை அது.

ஆனால் அவளுக்குள் நிகழ்ந்தது வேறு.

மூச்சை அடைத்து கொண்டு வருவதுபோல் ஆரம்பித்த அந்த உணர்வை அவளால் முதலில் இனம் காணமுடியவில்லை அது என்ன உணர்வென்றே.

பெரும் பெரும் மூச்சுகளை வெளியிட்டு, மனதிற்குள் அவ்வுணர்வு  ஒரு அழுத்தத்தை உண்டு செய்திருக்கிறது என முதலில் உணர்த்தியது சுவாசம்.

தொடர்ந்து பிறந்த விம்மலின் தொடக்கத்தில்தான் அவளுக்கு வெடித்துக் கொண்டு அழுகை வருகிறதென்றே புரிந்தது. காரணம் அவள் மனம் ஸ்பரிசித்தது அவன் தொடுகையை அல்ல. அவனது அக்கறையை.

அடுத்த பக்கம்