என்னைத் தந்தேன் வேரோடு 15(9)

நீங்க ரெண்டு பேரும் திருநெல்வேலியில எப்படி இருக்கீங்கன்னு காட்ட எங்களுக்கு எத்தனை போட்டா அனுப்பி இருப்பார் சின்னவர், அதெல்லாம் பெரிய மாப்ள தராம ஃபாரின்ல இருக்கிற சின்ன மாப்ளைக்கு எப்படி கிடச்சுதாம்?”

“அ…து, அவர் தம்பிக்காக இவர் அனுப்பி இருப்பார்” சொல்லும் போதே மனது நெருடியது,

எல்லாம் நடிப்பென்றால் வியனுக்குமே இவர்கள் போட்டோ எதற்காம்? வியன் இவள் பெற்றொரிடம்  பேச வேண்டும் என்ற அவசியமென்ன?

“நம்ப கூடாதுன்னு முடிவு செய்துட்டா கடவுள் நேர்ல வந்து நின்னாலும் நம்பாது மனசு” அம்மா சொல்ல உண்மைதானோ என்று தோன்றியது வேரிக்கு.

“எனிவே இப்ப” கவின் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே “ஷ்ஆ” என்ற வேரி வயிற்றைப் பிடித்தாள்.

“வலிக்குது” சொன்னவள்தான், அடுத்த சில நிமிடங்களில் துடித்துவிட்டாள் வேரி வலியில்,

ஸ்கேன், டெஸ்ட் என எதையெல்லமோ எடுத்தார்கள் மருத்துவர்கள்.

இறுதியில் கவினை தனியாக அழைத்துப் பேசிய மருத்துவர்

 

”இது சூடோ சொமடிக் பெய்ன், உண்மையில் அவங்களுக்கு உடம்புல எந்த ப்ராப்ளமும் இல்லை, பட் மனசுல எதோ அதீதீத பயம் இல்லைனா ஸ்ட்ரெஸ் அதை அவங்க பாடி இப்படி எக்ஸ்ப்ரெஸ் செய்யுது, அதை சரியாக்கினா எல்லாம் சரி ஆகிடும்” என்று முடித்தார்.

இரவு மருந்தின் விளைவில் வேரி தூங்க அவள் அருகில் அமர்ந்திருந்த கவினின் கண்கள் அவள் மீது,

மனமோ என்ன செய்ய என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது.

“எனக்கு கவின்  வேணும்” தூக்கத்தில் மெல்ல முனங்கியபடி திரும்பி படுத்தாள் வேரி. அவளது அடிமனதின் பயம் இவனுக்கு புரிவது போல் இருந்தது. இவன் கொன்றுவிடுவான் என பயந்து ஓடிவந்துவிட்டு, கவின் வேண்டும் என்கிறாள்.

டுத்த நாள் வேரி விழித்த போது கவின் கண்ணில் தட்டுப் படவில்லை. நேரம் செல்லச் செல்ல பொறுக்க முடியாமல் அருகில் இவளுக்காக உணவு எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த அம்மாவிடம் கவின் எங்கே என்று கேட்டாள்.

நிச்சயம் திட்டு கிடைக்கும் என்று தெரியும்.

அம்மாவும் அவள் எதிர்பார்ப்பை பொய்யாக்காமல் “அவர் இருக்கிறப்ப கடுகா பொறிஞ்சிட்டு, இப்ப என்ன அவர தேடுற, என் முன்னால அவர்ட்ட நீ கோப படலாமா?

நம்ம வீட்டுக்கு அவர் வந்திருக்கப்ப அவர் முன்னாலயே அவரை என்ட்ட குறை சொல்றியே உனக்கு என்ன அறிவு இருக்கு?“ என்று இவளது கேள்விக்கான விடை தவிர்த்து மீதி எல்லாவற்றையும் சொன்னார்.

“நான் கேட்டதுக்கு நீங்க இன்னும் பதில் சொல்லல”

“ஆனாலும் உங்க பாட்டியவிட உனக்கு அதிக செல்லம் கொடுத்து வச்சிருக்கார் மாப்ள, இப்ப இந்த வாய் பேசுற நீ? முன்னல்லாம் என்ட்ட பேசவே பயப்படுவ”

“ம், முன்னல்லாம் பூதம் மாதிரி உர் உர்னு முழிச்சுகிட்டு புஸ் புஸ்னு மூச்சுவிட்டுகிட்டு, குண்டு குண்டா ஒரு பீரங்கி மாதிரி வர்ற ஒருத்தங்களை என் அம்மான்னு என் பாட்டி சொல்லுவாங்க,

இப்ப 60 கேஜி ரோஜாப்பூவ காமிச்சு இதுதான் உன் அம்மான்னு சொன்னா ஆசை ஆசையா இருக்குல்ல, என் அம்மா”

படுக்கை அருகில் நின்றிருந்த அம்மாவை இடையோடு கட்டினாள்.

அம்மாவும் பதிலுக்கு இவளை கட்டிக் கொண்டார். இவள் தலையில் விழுந்தது இரண்டு துளி கண்ணீர்.

“அம்மா ஒரு பேச்சுக்கு அழகாயிட்டீங்கன்னு சொன்னேன், அத நம்பி அழுதுல்லாம் காமிக்காதீங்கம்மா, பார்த்தா  பயமாயிருக்குல்ல”

சொல்லிகொண்டிருக்கும் போதே கவின் அவன் அம்மாவிடம் இப்படித்தான் பேசுவான் என்பது ஞாபகம் வருகிறது இவளுக்கு.

“மிர்னு மாதிரியே பேசுற வேரு, நம்ம வீட்ல வளந்திருந்தன்னா அவள மாதிரியே தான நீயும் இருந்திருப்பன்னு தோணும், மாப்ள வீட்ல உன்னை எப்படி வச்சிருக்காங்கன்னு எனக்கு இப்ப புரியுது”

‘அங்க சுத்தி இங்க சுத்தி இந்த அம்மா எதுக்கெடுத்தாலும் இந்த ஒன்னில் வந்து நின்னுடுறாங்க, மாப்ள உன்ன எப்படி வச்சுருக்கார் தெரியுமாவாம்?’ இவள் மனதுக்குள் நோக

“உன் மாமியாரும் நீயும் இருக்கிற போட்டோலாம் சின்ன மாப்ள அனுப்பி இருந்தார்”

“ம்”

வேரி மனதில் அனைத்து காட்சிகளும் ஓட்டம்.

தலையை சிலுப்பிக் கொண்டாள்.

“எது எப்டியோ, அதை இதை சொல்லி இன்னும் உங்க ஆசை மாப்பிள்ளை எங்க போனார்னு சொல்லவே இல்லை.”

மொபைலை எடுத்து நீட்டினார் அம்மா.

“கூப்டு, அவரே சொல்லுவார்”

இவள் கை நீளவே இல்லை.

அடுத்த மூன்று நாட்களும் கவின் கண்ணில் படவில்லை.

அடுத்த பக்கம்