என்னைத் தந்தேன் வேரோடு 17(9)

நாள் 3

“ஹேய், இன்னைக்கு அரிசி கூட்டம்னு எதோ செய்ய போறாங்களாம், எங்க சித்தப்பா பெரியப்பா முறைல உள்ள எல்லோரும் அரிசி கொண்டு வந்து இங்க எங்க வீட்ல சமைச்சு விருந்து நடக்குமாம்“

“ஆமாம், இந்த மட்டன் குழம்பு ரொம்ப நல்லா இருக்கும்”

“உதபடப் போற, இப்போ அதுதான் முக்கியமா? உங்க வீட்டை தவிர மொத்த ஊரும் இங்க இருக்குமாம், அங்க உங்க வீட்டுக்கு பின்னால ஒரு பூவரச மரம் இருக்குது பாரு அங்க வருவேன், ஒழுங்கா வந்து சேர்”

அடுத்த சில மணி நேரங்களில் பூவரசமரத்தின் அடியில் அவள்,

“ஹையோ, வேஷ்டி சட்டையில் அமர்களமா ஹீரோ மாதிரி இருக்கீங்க, அப்படியே ஒரு டூயட் பாடலாம் போல இருக்குது”

வேஷ்டியோடு வெண் சட்டையில் பார்த்த உருவமா?

இது பிகே வின் கல்யாண கோல மாற்றமா?

“ஆனாலும் உனக்கு இவ்ளவு கொழுப்பு ஆகாது, நானே  யாருக்கும் வித்யாசமா தெரிஞ்சிரக்கூடாதுன்னு இப்படி வந்தா உனக்கு பாட்டு வருதா?“

“ஏய், இவளே அற்புதம், அங்க யாரோ இளசுக தனியா நிக்ற மாதிரி தெரியுதே“ அந்நேரம் யாரோ யாரிடமோ பேசும் குரல்.

“மெல்ல பேசு தாயி, சத்தம் கேட்டு ஒளிஞ்சிகிட போறாக, பக்கத்துல போய் பார்ப்போம், நிக்றது யார் வீட்டு மக்கனு” கிசுகிசு குரல்கள் அருகில் வர.

அவசர அவசரமாக மிர்னாவை அருகிலிருந்த வைக்கோல் போரில் வியன் திணித்து வைக்க, அதே நேரம் கவினும் வேரியும் அங்கு வந்து சேர, அந்த பெண்களும் வந்து சேர்ந்தனர்.

இயல்பாய் இவர்கள் மூவரிடமும் நலம் விசாரித்துவிட்டு அப்பெண்கள் விலக,

“என்னடா கிராமத்து கல்யாணத்தை பயங்கரமா என்ஜாய் செய்ற மாதிரி இருக்குது, முதல்ல மிர்னுவ வெளிய வரச்சொல்லு வைக்கோல் அரிக்க போகுது” கவனித்திருக்கிறான் கவின்

“அரிக்கட்டும் அரிக்கட்டும் அவ ஐடியா தான நல்லா அரிக்கட்டும்” என சலித்துக் கொண்டாலும் அவசரமாக மிர்னாவின்  கையை பிடித்து வெளியே இழுத்துவிட்டான் தம்பி.

“ஐயோ, கைய விடுங்க, யாராவது பார்த்தா இன்னும் 10 நாளைக்கு கல்யாணத்தை தள்ளி வச்சுடப் போறாங்க” மிர்னா சொல்ல,

அவசரமாக அவள் கையை உதறினான் வியன்.

“அப்படியாடா கவின், அப்படி வேற எதாவது சட்டம் இருக்கா என்ன?” பதறிப் போனான்,

மிர்னா உட்பட மூவரும் வாய்விட்டு சிரிக்க உண்மை புரிந்து முறைத்தபடி அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான் வியன்.

நாள் 4

நேற்றைய நிகழ்ச்சிக்கு பிறகு இப்பொழுதுவரை வியன் மிர்னாவின் அலைபேசி அழைப்பை ஏற்கவில்லை. ஸ்விட்ச் ஆஃப். வேரியிடம் இதை சொல்லி கேட்கலாம் என்றால் மனது மறுக்கிறது. இவர்களுக்குள் சண்டை என்று அவள் நினைத்து வருந்துவாளே.

நாள் 5

இதற்கு மேல் தாங்காது. அட்டாக்,

இரவு கவிழ தொடங்கிய பிறகு யார் கண்ணிலும் படாமல் வியனது வீட்டின் பின் பகுதியை அடைந்தாள் மிர்னா.

“சின்னவருக்குதான் உடம்பு முடியல, மத்தபடி எல்லாம் நல்லாதான் இருக்குது”

யாரோ ஒரு பெண் மற்றவரிடம் பேசுவது காதில் விழ பின் கதவை திறந்து அவசர அவசரமாக உள்ளே வந்தாள். சமையலறை.

“யேய், பின் வாசல்ல ஏதோ சத்தம் கேட்குது, என்னன்னு பாருங்க, குரங்கு எதுவும் உள்ள வந்துடப்போகுது”

நீலாவின் குரலை தொடர்ந்து காலடிச் சத்தம்,

யாரும் என்னமும் நினச்சுட்டு போங்க, எனக்கு என் வியன் வேணும்,

இருட்டில் இவள் வேகமாக வீட்டின் உள் திசையைப் பார்த்து நடக்க,

தன்ட், நேருக்கு நேர் ஒரு மோதல்,

“ஷ் ஆ” நெஞ்சை பிடித்துக்கொண்டு இவள்,

“யேய், நீதானா அந்த குரங்கு குட்டி?“ என ஆரம்பித்த வியன்

”சாரிடாமா, ரொம்ப வலிச்சுட்டா” என்றபடி இவளை தன்னோடு அணைத்திருந்தான்.

ஒரு கணம் உலகம் மறந்து போனது அவளுக்கு.

“விடுங்க, முதல்ல விடுங்க, நான் உங்க மேல ரொம்ப கோபமா இருக்கேன்”

“ஆனா நான் உன் மேல இப்போ ரொம்ப குளு குளுன்னு இருக்கேன்”

“ஏன் போனை ஆஃப் செய்து வச்சிருக்கீங்க?” அவன் பிடியில் இருந்து விடுபட்டிருந்தாள்.

“அது கீழ விழுந்து உடஞ்சிட்டு, இங்க என்ன உடனே வாங்கவா முடியுது?”

“என்ட்ட பேசணும்கிறதுக்காக நீங்க மதுரை போய்ட்டு வந்திருக்கலாம்”

“போகணும்னு நினச்சேன், எதோ பந்த்தாம், நாளைக்கு கண்டிப்பா வாங்கிருவேன், “

“உங்களுக்கு உடம்பு சரி இல்லைனு சொல்லிகிட்டாங்க”.

“இல்லையே, நான் நல்லாதான் இருக்கேன், அதுவும் இப்போ டபுள் டிரிப்ளா நல்லா இருக்கேன்”

“சின்னவருக்குத்தான் உடம்பு முடியலைனு பேசிகிட்டாங்களே”

“அது களஞ்சியம் அக்காவா இருக்கும், அவங்க மாடோட கன்னுகுட்டிய அப்படித்தான் பேசுவாங்கா”

“போங்க”

“ஆக இன்னைக்கு அடிச்ச ஜாக்பாட்டுக்கு நான் அவங்களுக்குதான் தேங்க் பண்ணனுமா?”

“வினு போதும் வினு இந்த கேம், இப்பவே நிறுத்திடலாம்”

“ஹேய், MH என்னாச்சு? ஆசைப் பட்டுதான ஆரம்பிச்ச,  இப்போ ஏன்? பாதில விடுறது MM பழக்கமே கிடையாதே”

“இல்ல நீங்க கோபமா இருக்கீங்க, என்ட்ட பேசவும் இல்லைனு வேரிட்ட கூட கேட்க முடியல, மனசுக்கு ரொம்ப கஷ்டமாகிட்டு”

குரல் பிசிற அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள்.

“சே, இதுக்கு போயா அழுதுட்டு இருக்க, அப்ப உன்னை சும்மா சீண்டறதுக்காக கோபம்ங்கிற மாதிரி வந்தேன்” அணைத்திருந்தான் அவன்.

“தெரியும்”

“அப்புறம் போன் இல்ல, அவ்ளவுதான்”

“இருந்தாலும் போதும்”

“ஹ ஹா இனிமே நாம இந்த விளையாட்டை நிறுத்தனும்னா நாம வீட்டை விட்டு ஓடிப் போனாதான் உண்டு, எலோப்பிங், கல்யாணம் செய்த பிறகும் எலோப் செய்ற த்ரில் வேணும்னா இத நிறுத்திடலாம்”

“ஹான்”

“இன்னும் கொஞ்சம் நாள்தான் ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணு, எப்படினாலும் தினம் உன்ட்ட நான் பேசிருவேன், ஓகே வா?”

“ம்”.

“சின்னவனே இன்னும் ரொம்ப நேரம் கிட்சன் பக்கம் யாரும் வராம அம்மாவால பார்த்துக்க முடியாது, கொஞ்சம் இடம் மாறிக்கோங்களேன், பின்னாலதான் எவ்வளவு பெரிய தோட்டம் இருக்குதே, எதுக்கு இங்கயே நின்னுட்டு இருக்கீங்க?”

நீலாவின் குரல்,

வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது மிர்னாவை,

“அதுமா, அங்க பூச்சி எதுவும் இருக்குமோன்னு…” இது அசடு வழியாமல் வழியும் மகன்.

“ஓ, அப்படினா அவ வீட்டுக்கு போறப்ப தனியா அனுப்பாதடா”

அடுத்த பக்கம்