என்னைத் தந்தேன் வேரோடு 17(4)

பார்ட்டி முடிந்து மற்றவர் அவரவர் அறைக்கு திரும்ப, இவளுக்கான அறைக்கு இவளுடன் வந்து நின்றாள் வேரி.

“இன்னைக்கு ஒரு நாள், நாளைல இருந்து நீ கூப்டாலும் உன் கூட வரமட்டேன்” என்றபடி,

அடுத்து வந்தது மிர்னாவின் பெற்றோரும் அவர்களுடன் வியன்,

மன்னிப்பு கேட்கும் முகமாக மாலினி தன் வறுமைக் கதையை ஆரம்பிக்க,

அவ்வளவுதான் கொதித்துப் போனாள் மிர்னா

”தன் தப்புக்கு தன் ஏழ்மையை காரணமா சொன்னா, தன் சொந்த மகளை வச்சு ப்ராஸ்டிடியூஷன் செய்றவ கூட தன்னை நிரபராதின்னு சொல்லிக்க முடியும்,

அப்படின்னா வீட்டு வேலை செய்து, கூலி வேலை செய்து தங்களுக்கு இருக்கிற வசதிக்குள்ள வாழ்க்கை நடத்துறவங்ல்லாம் உங்க அகராதிப் படி வாழவே இல்லையா?

நீங்க அப்பா அளவு வசதி இருக்கவங்களைதான கல்யாணம் செய்தீங்க, ஆனா உங்க பிள்ளைகளை அப்படி ஒரு வீட்டுக்கு கொடுக்க உங்களுக்கு ஆரம்பத்துல இருந்து மனமே இல்லையே,

உங்களோட ஆசை பெருசு, அதனால கை இருப்பு சின்னதா தோணிட்டு, வசதி இருந்தா வேரி இப்படி பிறந்திருக்க மாட்டாளா? அப்படின்னா வசதியான வீட்ல யாருக்கும் எதுவுமே ஆகிறதில்லையா?” இவள் குமுற,

“அது இல்லமா” மாலினி தொடர,

“இவ்வளவு நாளும் எங்க ஃபினான்ஸ் எவ்ளவு டைட் தெரியுமா? ட்ரஸ் கோட்ல காம்ப்ரமைஸ் செய்ய ரெடியா இருந்திருந்தா நிறைய பணம் தர்ற ஸ்பான்ஸர்ஸ் கிடச்சிருப்பாங்க,

ஆனா அது எங்க மனசுக்கு ஒத்துகிடல, இன்னைக்கு வரைக்கும்  சமாளிசிருக்கோம், இத்தனைக்கும் பண கஷ்டம்னா என்னன்னே தெரியாத வியனும் சேர்ந்து கஷ்டப்பட்டிருக்கார், காசு இல்லனா நியாயத்தை விட்டுகொடுக்கலாம்னு என்ட்ட பேசாதீங்க”

கட கடவென அறையைவிட்டு வெளியே போய்விட்டாள் மிர்னா.

“கொஞ்ச நேரம் ஆன்டி, இப்ப வந்துடுவோம்” வியன் மாலினியிடம் சொல்லிவிட்டு மிர்னாவை நோக்கிப் போனான்.

வேக வேகமாக காரிடாரில் அவள் நடந்து செல்வது கண்ணில் பட்டது, கைமாற்றி தன் இரு தோள்களையும் பிடித்தபடி செல்லும் அவள்.

சுருக்கென்றது வியனுக்கு,

தனித்துவிடப்பட்டதாக உணர்கிறாள். அப்படியானல் அவள் மனதில் இவன் தூரமாகிப் போனான் என்றுதானே அர்த்தம்.

அவசர அவசரமாக அவளை சென்றடைந்தான் வியன், இதற்குள் லிஃப்ட் அருகில் வந்திருந்ததால், அதற்குள் அவர்கள்.

அவர்களைத் தவிர உள்ளே யாருமில்லை.

அவனை ஒருநொடி நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு, மீண்டுமாய் லிஃப்டின் கதவின் மேல் கண் நிறுத்தினாள் அவள்.

இழுத்து அணைத்து தன்னுள் புதைக்க வந்த ஆசையை அதன் பின்விளைவை எண்ணி தள்ளிப்போட்டான் வியன், இவன் கல்யாணத்திற்கு எதற்காக அவசரபடுகிறான் என அவள் நினைக்கிறாள் என்பதைப் பற்றி அவனுக்கும் ஓரளவு யூகம் இருக்கிறதுதானே!

“மினு”

“ம்”

இதற்குள் தரை தளம் அடைந்து கதவை திறந்தது லிஃப்ட், வரவேற்பு ஹாலை தாண்டி நடந்தனர் இருவரும், முகப்பு வாயிலில் இவர்கள்.

வெளியே மழை.

“எங்கடா போகணும்?”

“எங்கயாவது, மனுஷங்களே இல்லாத இடத்துக்கு, ஐ ஜஸ்ட் வாண்ட்..” என்றவள் எடுத்து சொல்ல வந்ததை சொல்லாமல் நிறுத்த,

“வாண்ட்?” எடுத்துக் கொடுத்தான் இவன்.

அலோன் என்று சொல்ல அவளுக்கு மனம் வரவில்லை. நீயும் இல்லாத இடம் வேண்டும் என்றால் அவனுக்கு வலிக்குமே.

மழையின் மீதே நின்றன அவள் கண்கள்.

அவளின் பார்வையோ பதிலோ அவனுக்கு கிடைக்கவே இல்லை.

அவன் மீது குடி வந்திருந்த ஏமாற்றம் காரணம்.

கடந்தது அரை நிமிடம் மௌன யுகமாய்.

“வா”

ஆளற்ற அந்த சாலையில் நடக்க தொடங்கினான் அவன்.  நொடி நேர தாமதித்திற்குப் பின் அவன் பின் அவள்.

“என்னால நீங்க நனஞ்சுகிட்டு, நான் நனையிறதைப் பார்த்தா மிஹிர், நீலாம்மா எல்லாரும் திட்டுவாங்க”

“எல்லா நேரமும் நீ அடுத்துவங்களுக்காக மட்டுமே யோசிக்க முடியாது மிர்னுமா, you need your space too”

“…..”

“நான் கூட வர்றேன்னு கூட மறந்துடு”

“…..“

“உன்னைய என்னால இந்த டைம்ல தனியா அனுப்ப முடியாது, இல்லனா”

அவனின் இந்த பதிலில் அவன் எவ்வளவாய் அவளை  புரிந்து கொள்பவன் என்ற உணர்வலை அவளுள் எழ,

தன்னைத்தானே அணைத்த கைகளை இறக்கி டராக் பாண்ட்ஸ் பாக்கெட்டில்  கை வைத்துக் கொண்டாள்,

அவள் தனிமை மன அளவில் சற்று குறைவதை புரிய முடிந்தது அவனால்.

ஆளரவமற்ற சாலை, மழைத் தூரலாய் மட்டுமாய் மாறிப் போயிருந்தது. வெண் நிற மின் விளக்குகளும், கழுவபட்ட சாலையும், அவர்களும்.

சென்றது சில பொழுது,

“சாரி, என்ன இவ தன் அம்மாவைப் பார்த்து இப்படில்லாம் பேசுறான்னு நினச்சிருப்பீங்க, நமக்கு கார் ஆக்சிடெண்ட் நடந்த பிறகு நான் அவங்களுக்கு கால் செய்தப்ப அவங்க என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா?” என ஆதங்கப்பட்டவள்

மாலினி பேசியதை சொன்னாள்.

“அதுக்கு கொஞ்சம் முன்னால வரை வேற ஒருத்தரை கல்யாணம் செய்ய சொல்லி என்னை வீட்ல வச்சு பூட்டி சாவியை இடுப்பில வச்சுகிட்டு அலஞ்சவங்க, அதுவரைக்கும் அவங்களோட உள்ள உறவை வெட்டிகிடணும்னு எனக்கு எண்ணம் கிடையாது, ஆனா அப்பதான் முடிவு செய்தேன், இனி இவங்க ஆபத்தானவங்கன்னு”

பணம் வரும் என்றால் யாரோடும் இவளை வலுக்கட்டாயமாக தள்ளிவிட தயாராய் இருந்தவர்கள் என்பதை இவள் இப்படி முடிக்க,

“நீ பேசுன எதையும் நான் தப்புன்னு சொல்லலை மிர்னுமா, ஆனா இப்ப அவங்க…” என வியன் திரும்பவும் துவங்கவும்,

“இன்னைக்கு அவங்க குறுக்குப் புத்தி ஆசைப்பட்ட மாதிரி வேரி அத்தானோட செட்டிலாயாச்சு, எனக்கு உங்க கூட மேரேஜ் ஆகப் போகுது, இனி வேறென்ன வேணும் அவங்களுக்கு?

எதையாவது சொல்லி சேர்ந்துகிட்டா அவங்களுக்கு சீன் போட, காசு சேர்க்க, வசதியா இருக்கும்.

அவங்க சொன்ன திட்டத்தை நான் எனக்கு ஃபேவரா நிறைவேத்திகிட்டேன்னு நம்பிட்டு இருப்பாங்க உள்மனசுல”

கொதித்தலைவிட வலிக்கும் குரலில் சொல்லியபடி அருகில் தெரிந்த பஸ் ஸ்டாண்டில் சென்று அமர்ந்தாள் மிர்னா. அவளருகில் வியன்.

அடுத்த பக்கம்