தென்றல், தென்றல், தென்றல் வந்து….

 

ச்சை  பட்டு பாவாடை, அடர் ரோஜா வர்ண ப்ளவ்ஸ் சந்தன நிற தாவணி, ஓவல் வடிவ களையான முகம், மையிட்ட மாவடு கண்கள், அவள் தாவணி வர்ண தேகம், காதிலாடும் ஜிமிக்கி, கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய செயின் பார்வைக்கு தேவகிருபா படு பாந்தமாய் அழகாய்…ஏன் அடக்கமாய் என்றுகூட அவள் ஊரில் சொல்வதுதான்.

ஆனால் இப்பொழுது அவள் நின்ற இடம் அவள் வீட்டு மொட்டை மாடியின் குட்டை கைப்பிடி சுவர். அதில் தடுமாறாமல் நடந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“அக்கா…கவனம்க்கா…பாத்து…..இந்த பாலம்மவேற..” அருகில் மொட்டைமாடி தரையில் நின்றிருந்த அவள் தங்கை ஆனந்தி சொல்ல தொடங்க அவ்வளவுதான்

“ஐயோ…” என்றபடி கைபிடி சுவரிலிருந்து அவசரமாக மொட்டை மாடிக்குள் குதித்தாள் கிருபா.

“ஏய்…எங்க…எங்கடி…” அவசரமாக பதறியடித்து வீட்டிற்குள் இறங்கும் படிகட்டை நோக்கி ஓடினாள்.

“ச்சு…பாலம்ம இப்படி பண்ணிட்டுபோய்ட்டேன்னு சொல்ல வந்தேங்கா…” ஆனந்தி விளக்க

“பல்ல கழட்டிட்டபோறேன் ….பச்சபிள்ள பிறந்தவீட்ல வச்சாளாம் ஒப்பாரி….பாட கட்ட போன இடத்துல செய்தாளாம் கச்சேரினானாம்……எப்ப என்ன பேசனும்னு தெரியாதா…?”

“ஏன்க்கா பட்டிகாட்டு மாம்ஸுக்கு ஏத்த மயில்ஸா மாறிகிட்டு இருக்கிறியோ..? இவ்ளவு லோக்கலா பேசுற.. போற போக்க பார்த்தா பட்டிகாட்டு மச்சானே ஆசை உன் மேல் வச்சேனேன்னு பாடிறுவ போல…..”

“ம்ம்ம்…பைசா டவர் பாக்கபோனா பாதியா பாக்க மாட்டேன்….ஈஃபில் டவர் கிட்டபோன ஏறாம திரும்பமாட்டேன்.. எதையும் முழுசா செய்யாம தூங்க மாட்டேன்….இரு இரு இதுக்கெல்லாம் சேர்த்து அந்த தங்கையா தம்பி ஒரு சிங்கையா பக்கதுல உனக்கு சீக்கிரமா சீட்டு போடுறேன்..”

“போடு போடு சீட்டென்ன சிட்டவுட்டே போடு….நாங்க மிஸ்டர். சிங்கத்த சிங்கப்பூர்காரராக்கி செவ்வாய்கிரகத்துக்கே கூட்டிட்டுபோவோமே…” என்றவள்

சட்டென கிருபாவை கட்டிபிடித்து “உன் கூட இருக்க முடியும்னா நான் சிங்க குகையில கூட குடும்பம் நடத்துவேங்கா…இந்த பாலம்ம பார்த்து வச்சிருக்க மாப்பிள்ள வீட்டுக்கு உன்னை தனியா அனுப்ப பயமா இருக்குக்கா….” அழ தொடங்கினாள்.

“ஏய்…என்ன நீ… “ என தொடங்கிய கிருபாவிற்கும் கண்ணில் நீரேற்றம்.

“ஆங்….இப்படியே பாலம்ம  வார வற சீன் போடுங்க….அப்புறம் பார்கவி அக்கா ஃபோன்ல திட்டி தீர்ப்பாங்க அதையும் கேட்டுகோங்க…” கடைகுட்டி ஜீவனி அதட்ட

“இதோ…”

“சீக்கிரம்கா..” என்று ஒருத்தரை ஒருத்தர் உற்சாக படுத்திக்கொள்ள  மீண்டும் கிருபா மொட்டை மாடி கைப்பிடி சுவரின் மேல் ஏறினாள்.

பாவாடை காலை தட்டுமா என காலை விரித்து சோதித்துப் பார்த்தவள் மூச்சை இழுத்துபிடித்துக்கொண்டு 5 அடி தள்ளி இருந்த அடுத்த வீட்டு மொட்டை மாடி கைபிடி சுவரை குறி பார்த்தாள்.

“ஏசுவே ரட்சியும்….ஏசுவே ரட்சியும் ஏசுவே ரட்சியும்” இரு கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு ஜீவனி முனுமுனுக்க,

“அக்கா நான் ஸ்தோத்திரம் சொல்லிட்டு இருக்கப்ப குதிக்கா…” என்றுவிட்டு ஆனந்தி ஸ்தோத்திரம் சொல்ல தொடங்க

“ஜீசஸ்..” என்றபடி தாவினாள் கிருபா.

ஒற்றை கண்ணை திறந்து பார்த்த ஜீவனிக்கு தன் அக்கா அடுத்த வீட்டு மொட்டை மாடியில் பத்திரமாய் நிற்பதை பார்த்தவுடன் தான் உயிர் வந்தது.

“சூப்பர்க்கா….” பறக்கும் ஹைஃபை மானசீகமாக கொடுத்துக் கொண்டனர் சகோதரிகள்.

 

வ்விரு வீடும் ஒரே காம்பவுண்டிற்குள் தான் இருந்தது. இரண்டும் அவர்களுடையதுதான். ஒன்று அவர்கள் குடி இருப்பது. தரையும் முதல் தளமும் கொண்ட அமைப்புடைய அவ்வீட்டில் முதல் தளத்தின்  ஒருபகுதி இவர்கள் நின்ற மொட்டை மாடி. இவ்வீட்டில் உள்ளிருந்த வரவேற்பறையிலிருந்து மாடிக்கு செல்லும் படிகள். ஆனால் மொட்டை மாடியிலிருந்து வெளியே இறங்கும் படிகள் கிடையாது.

பக்கத்திலிருந்த அந்த வீடு  …அதை வீடென்று சொல்ல முடியாது இரு அறைகள் கொண்ட தரை தளம். இப்பொழுதைக்கு அவர்களது ஸ்டோர் ரூம்ஸ். அதற்கு மொட்டை மாடியிலிருந்து வெளிப்புறமாக இறங்கும் படிகள் உண்டு.

ஆக தேவகிருபா வீட்டை விட்டு வெளியே சென்று வருவதற்காக, தன் வீட்டிலிருந்த  படிகட்டுகள் வழியாக மொட்டை மாடிக்கு வந்து அங்கிருந்து ஸ்டோர்ரூம் மொட்டை மாடிக்கு குதித்து, அதிலிருந்த படிகள் வழியாக தரைக்கு இறங்கி, கேட்டை ஏறிகுதித்து, தெருவிலிறங்கி, தன் தங்கைகளுக்கு கை அசைத்துவிட்டு, வேக வேகமாக அந்த ஊரின் பேருந்து நிறுத்தத்தை நேக்கி ஓடினாள்.

இதுக்கு ஏங்க இவ்ளவு கஷ்டபடனும் ஒழுங்கா வீட்டு கதவ திறந்துட்டு போயிருக்கலாமேன்னு நினச்சீங்கன்னா….(நினைக்க மாட்டீங்க….இதுக்குள்ல புரிஞ்சிருக்கும்…ஒருவேளை நினச்சுட்டீங்கன்னா…) அவங்களுக்கு ஒரு சின்ன இன்ஃபர்மேஷன். வீட்டின் கதவை இவர்கள் பாலம்மை அதாவது அப்பாவின் அம்மா வெளிப்புறமாக பூட்டி சென்றிருந்தார்.

 

 

 

“ஏன்ணா இப்படி ஒரு கோலம்…?”

வேஷ்டி இடுப்பிலிருந்து இறங்காமலிருக்க அதன் மேல் பெல்ட்டை இறுக்கிக் கொண்டிருந்த தேவ் “ம்….நீங்க செய்து வச்சிருக்க வேலைக்கு நான் வேற என்ன செய்ய?…இப்படி போனாதான் பொண்ணு வீட்ல உள்ளவங்களுக்கு என்னை பத்தின எல்லா விஷயத்திலும் சந்தேகம் வரும்….இப்படி ஒரு மாப்பிள்ள கூட கல்யாணம் நடக்காமபோனதே நல்லதுன்னு தோணும்…அத்தன தடவ சொல்லி இருக்கேன் எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாம்னு…இப்டி எனக்கே தெரியாம பால்ராஜ் மாமா மூலமா கல்யாணமே பேசி முடிச்சிருக்கீங்களே…”

அதுவும் கடைசி நிமிஷத்துல சொன்னா வேற வழி இல்லாம சரின்னு சொல்லிடுவேன்ட்டு இன்னைக்கு வந்து சொல்றீங்க….”.

“அண்ணா அந்த பொண்னு நிலைய யோசிச்சு பாருண்ணா….இன்னும் ஒரு வாரத்துல கல்யாணம்னு நினைச்சுகிட்டு இருக்கும்…இப்ப போய் நிப்பாட்ட போறேன்னுட்டு….”

“இத நீங்க முன்னமே நினச்சிருக்கனும்டா….” கிளம்பி வெளியே வந்தவன் தன் காரை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு நடந்தே கேட்டை தாண்டி போனான்.

“டேய் ஆனந்த்!!! அண்ணா நடந்து போறான்டா…”

“பஸ்ல போவானா இருக்கும்….அப்பதான் பொண்ணுவீட்டுக்கு நாமவசதி இல்லாதவங்க, பணக்காரங்கன்னு சொன்னதெல்லாம் ஃப்ராடுன்னு தோணும்னு ஏதாவது காரணம் வச்சிருப்பான்…இப்போதைக்கு நாம உடனே கிளம்பி பொண்ணு வீட்டுக்கு போய்…அங்க ஏதாவது சமாளிக்க முடியுதான்னு பார்ப்போம்…அது மட்டும் தான் நமக்கு அண்ணி வாரதுக்கு ஒரே வழி…அப்படி இல்லனாலும்…தப்பு நம்ம பேர்லதன்னு மன்னிப்பாது கேட்டுட்டு வரலாம்…எல்லாரும் அண்ணாவ திட்டுவாங்கடா…”

காரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினர் ஆனந்தும் அவன் தம்பி ஜீவனும் தென்பாவூரைப் பார்த்து..

 

ன் ஊரான தென்பாவூரிலிருந்து சில கிலோமீட்டர் உள்ள பாவூர்கோட்டை வந்து சேர்ந்தாள் தேவகிருபா. தெய்வமே சீக்கிரமா திருநெல்வேலிக்கு பஸ் கிடைக்கனுமே….

ரோட்டை கடந்து எதிர் திசையிலிருந்த பஸ்டாப்பில் போய் நின்றுகொண்டாள்.

அதே நேரம் அழுதபடி ஒரு 12 அல்லது 13 வயது மதிக்க தக்க சிறுவன் அவளை கடந்து ஓடினான்.

“ஏய்…நில்லு…எதுக்கு அழுதுகிட்டு ஓடுற….?”

“இன்னைக்கு முழு பரீட்சைக்கா….வீட்ல ஒரே சண்ட….அதுல நான் லேட்டாய்ட்டேன்….ரயில்வே கேட்டை தாண்டி ஸ்கூல்கா…இன்னும் 5 நிமிஷத்துல அங்க இல்லனா…பரீட்ச எழுதவிட மாட்டாங்கக்கா..”

“இதுக்கா அழுதுகிட்டு இருக்க….” என்றவள் திரும்பி பார்த்து சற்று தொலைவில் நின்றிருந்த ஆட்டோவை அழைத்தாள்.

“மணி அண்ணாச்சி….தம்பிய கொண்டு ஸ்கூல்ல விட்டுடுங்க….” பணத்தை எடுத்து ஆட்டோ டிரைவரிடம் நீட்டினாள்.

“குதிரை யுத்தத்திற்கு ஆயத்தமாகும், ரிசல்டோ கர்த்தரால் வரும்னு .. பைபிள்ள சொல்லிருக்கு…உன் பக்கம் ட்ரை பண்றத முழுசா பண்ணு மத்தபடி வார ரிசல்ட்டு அவரோடது..அது எதா இருந்தாலும் உனக்கு நல்லது….தைரியமா போ…நானும் உனக்காக ஜெபம் பண்ணிக்கிறேன்.”

ஆட்டோ இவர்களிடம் வந்து சேருவதற்குள் கடகடவென சொல்லி முடித்தவள், பையன் ஏறியதும் சிரித்தபடி பை சொன்னாள்.

 

ங்கள் அண்ணன் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய சிறிது நேரத்தில் தென்பாவூருக்கு காரில் கிளம்பிய ஆனந்தும் ஜீவனும் அங்கு அவர்களிடமிருந்த முகவரியை விசாரித்து வீடை கண்டுபிடித்தால் வீட்டுக்கு வெளியே பெரிய பூட்டு.

ஆனால் உள்லிருந்து ம்யூசிக் அலறிக்கொண்டிருந்தது.

என்ன பாட்டுடா இது…?

“செல்ஃப் ம்யூசிக் போல…”

“அப்டினா எப்டிடா இவ்ளவு சவுண்டா இருக்கும்…? “

“அதுக்கு கொஞ்சம் மேல பார்க்கனும்….”

மொட்டை மாடியில் பட்ட பகலில் சகோதரிகளின் பாட்டு கச்சேரி.

 

“அனா அக்கா…அத கவனிச்சியா…..? ரெண்டு தடிமாடுங்க நம்ம வீட்ட நோட்டம் விடுது….” கீழே நின்றிருந்த ஆனந்தையும், ஜீவனையும் பார்த்த ஜீவனி தன் அக்கா ஆனந்தியிடம் சொன்னாள்.

“ஆமா ஜீவனி…இப்ப என்னடி பண்றது…? ஒரு வேள இவங்க மாப்ள வீட்டுகாரங்களா இருப்பாங்களோ…?”

“போக்கா உனக்கு அறிவே இல்ல…தங்கையாவும் சிங்கையாவும் இவ்ளவு டீசண்டாவா ட்ரெஸ் பண்ணுவாங்க….இதுங்க ஃபாரின் பார்டி மாதிரி பக்காவா இல்ல…? நிச்சயம் கொள்ளகாரங்க தான்…அவங்க தான் இப்பல்லாம் டீசண்டா இருக்காங்களாம்….நியூஸ்ல காமிக்றது இல்ல…”

“ஆமான்ன…இப்ப நாம கவனமா நடந்துகிடனும்…அக்கா கல்யாணம்னு அத்தனை நகையும்  பணமும் இங்க தான் வீட்ல வச்சிருக்கும் பாலம்ம… ஆனா அதுக்காக சந்தடி சாக்கில எனக்கு அறிவில்லனுல்லாம் நீ சொல்றது நல்லா இல்ல….”

“ஐயோ..இப்ப இதுவாக்கா முக்கியம் என் புத்திசாலி தமக்கையே….சீக்கிரமா செல்லப்பா சித்தப்பாவுக்கு ஃபோன் போட்டு கூப்பிடுவோம்…முதல்ல மொட்டை மாடி கதவை பூட்டிட்டு வீட்டுக்குள்ள போவோம்.”

“ஏண்டா அண்ணி வீடு ஒரு மார்க்கமா இருக்கும்போல…”

“ஏய்….ஜாலியா இருந்தா தாண்டா நமக்கும் நல்லா இருக்கும்…அண்ணி சிடுமூஞ்சியா இருந்த எப்டிடா இருக்கும்…?”

“அதுவும் சரிதான்.”

“ஆனா இங்க வந்த அண்ணா எங்கடா…?”

“இன்னும் வந்திருக்க மாட்டான்டா….”

“சரி  அவனுக்கு தெரியாம வெயிட் பண்ணுவோம்…ஆனா…அவன் இந்த பக்கமா வந்ததும் குண்டுகட்டா தூக்கிட்டாவது போய்டலாம்டா… மொத்த ஊரும் சொந்த காரங்களா இருப்பாங்கபோல…இப்ப வந்து கல்யாணம் வேண்டாம்னா நம்மள அடி சதப்பிடுவாங்கடா….”

“பாய்ண்ட்…”

“ரொம்ப நேரம் இந்த கேட் பக்கத்துல நின்னாலும் ஊர்காரங்க கூடிருவாங்கடா”

“கேட்டை தாண்டி உள்ள போயிரலாம்…அப்பதான் தெருவுல இருந்து பார்க்கிறவங்களுக்கு தெரியாது. ஒருத்தர் .கேட் பக்கமா தோட்டத்தில ஒளிஞ்சுகிடலாம்… அண்ணா உள்ள வந்ததும் இழுத்துட்டு வந்துடலாம்….அடுத்தவர் கார்ல ரெடியா இருக்கனும்….”

அதெல்லாம் சரிதான் கேட்டுக்கு உள்ள இருந்துகிட்டு வெளிய வர்ற அண்ணாவை எப்படிடா பிடிக்கிறது…?

“பாய்ண்ட்…”

“ஒன்னு பண்ணலாம் நான் என் முகத்தை மறைச்சு கட்டிடுறேன்…அண்ணன் போட்டாவை இங்க குடுத்துறுக்குன்னு பால்ராஜ் மாமா சொன்னார்ல…அதனால எப்படியும் அண்ணாவை அடையாளம் தெரிஞ்சி கதவ திறக்க இந்த வீட்லருந்து யாராவது வருவாங்க….அவங்க கதவ திறக்கிறப்ப .நான் முகத்தை மறைச்சு கட்டிகிட்டு திடீர்னு தரிசனம் தாரேன்..பொண்னு பயந்துபோய் ஓடும்…அண்ணா அஸ் யூஸ்வல் என்னை துரத்துவாரு…காருக்கு வந்துடுறேன்…இழுத்து உள்ள போட்டுட்டு போய்கிட்டே இருப்போம்…”

“கலக்கிட்ட போ… இந்த ஐடியாவுக்கு உனக்கு நேஷனல் அவார்டே கொடுக்கலாம்…”

“நேஷனல் அவர்ட்ஆ அது சினிமாக்கு குடுக்கிறதுடே…..”

“நீ சொல்றது நடக்கிறப்ப அது ரியல் சினிமாதானே….”

“சினிமாவா…..அண்ணா ஜிம் பாடி ஞாபகம் இருக்கா…நியாயபடி எனக்கு பிரேவரி அவார்டு கொடுக்கனும்டா….”

“இதுவும் பாய்ண்ட்…”

“இல்ல இதுமட்டும்தான் பாய்ண்ட்.”

“சரி என் அண்ணங்களுக்காக இந்த தியாகத்த நானே செய்றேன்…வர்ற தலைமுறை என்னை புகழட்டும்…சரித்திரத்துல என் பேர் நிலைக்கட்டும்…வாழ்த்தி விடைகுடுடா  ஆனந்த்…” ஜீவா கேட்டேறி குதித்து வீட்டிற்குள் வந்தான்.

ஆனந்த் காரை நோக்கி போனான்.

“எப்பவும் ரெடியா இருடா…”

“டன்”

 

Next Page